viernes, 6 de octubre de 2017

Unha vergoña!



Manuel Monge

Vergoña. Así definían traballadoras e traballadores de TVE a información difundida pola cadea pública o 1-O, día do referendo en Cataluña. Concentráronse na redacción levantando uns cartaces que dicían: “Vergüenza, Vergonya”. Pola súa parte, o Consello de Informativos, formado por profesionais da casa, pedía o cese da dirección porque fixo “todo los posible por difundir una visión parcial y sesgada de los hechos”, convertendo a TVE nunha oficina de comunicación do PP.
Vergoña, violencia e feridos, iso é o que recollían as portadas de moitos medios de comunicación a nivel internacional. A CNN abría con “A vergoña de Europa” (The shame of Europe). O escocés The National “O día da vergoña de España” (Spain´s day of shame). Libération fala de “O golpe de fuerza”. Metro de “Forza bruta”. The Financial Times de “centos de feridos” e The Times di que “a Policía disparou pelotas de gomas contra electores” que, por certo, están prohibidas en Cataluña desde abril de 2014. Un editorial de New York Times criticaba a intervención policial e chamaba a Rajoy “matón intransixente”. As imaxes difundidas e as portadas non axudan moito a difundir a chamada Marca España.
Unha vergoña cualificar como “exemplar” a actuación da Policía Nacional e da Garda Civil despois de provocar máis de 850 feridos e que o vicesecretario xeral de Organización do PP, Fernando Martínez Maíllo, pretenda negar a realidade, manifestando sobre o balance dos feridos que “todo es una farsa, una gran mentira”.
Unha vergoña que algunhas das persoas participantes na represión saquen unha foto de familia, satisfeitos do “traballo” realizado e como se non pasase nada, diante do “barco “Piolín” no que están aloxados.
Unha vergoña que se impida saír dun recinto municipal a cargos públicos dunha reunión en Zaragoza convocada por Podemos, despois dunha concentración convocada, entre outros, por axentes das Forzas de Seguridade, e na que participou o responsábel de Organización do PP de Zaragoza.
Unha vergoña que se despida desde distintas cidades a esas Forzas de Seguridade enviadas a Cataluña  cantando “A por ellos, oe!” e que aínda non fose cesado o portavoz do PP no concello de Gibraleón (Huelva) que desexaba ver á Policía  “repartiendo hostias como panes” en Cataluña.
Unha vergoña que se queira desprestixiar aos Mossos, policía catalá, por non cargar contra as persoas que acudían pacificamente a votar.
Unha vergoña que o xefe dos Mossos  sexa acusado de sedición, con ameazas de pena de prisión de até 15 anos (lembremos que en 1936 os militares que defendían a democracia e a República eran acusados de rebelión militar polos propios golpistas e fusilados).
Unha vergoña que se ameace con multas de até 300.000 euros ás miles de persoas que participaron nas mesas electorais.
Unha vergoña que se queira trasladar á opinión pública que as 2,25 millóns de persoas que votaron o 1-O eran só independentistas ou que esa era unha mobilización independentista.
Unha vergoña que, para desprestixiar unha gran mobilización cívica da mocidade, se poña o acento na participación de “menores” na manifestación de 30.000 estudantes de secundaria, bacharelato e universidade, cando nos últimos anos celebráronse miles de manifestacións de estudantes coa participación de menores de 18 anos e ninguén dixo nada.
Unha vergoña que, cando familias enteiras, pais, fillos e avós participan nas mobilizacións convocadas, entre outras, polas asociacións de nais e pais do alumnado para defender as urnas e o dereito a votar, sexan acusados de secuestrar os fillos e de utilizalos como reféns.
Unha vergoña que se difunda que a folga xeral ou paro de país do 3 de outubro fora promovido polo govern e independentistas e que só participaron independentistas, cando foi convocado, entre outros  pola Taula per la Democrácia, que agrupa a 42 entidades, entre elas: sindicatos como UGT, CCOO, USO, Intersindical, Unión de Pagesos, Sindicat de Periodistes de Catalunya; varias organizacións empresariais; Federació D'Assemblees de Pares i Mares de Catalunya, Federació d´Associacións Veïnals de Catalunya, Unió de Federacións Sportives de Catalunya, ANC, Ómnium Cultural etc. Esta plataforma cívica reivindica “o dereito a decidir o seu futuro político do pobo de Catalunya”.
Unha vergoña que Rafael Hernando acuse a Puigdemont, presidente da Generalitat,  de se agachar tras “turbas violentas”.
Unha vergoña que no se informe á cidadanía que a petición de referendo pactado, para que tivese todas as garantías e recoñecemento internacional, foi rexeitado no Congreso case vinte veces nos últimos anos.
Unha vergoña a actuación da Xustiza, claramente partidista. O Tribunal Constitucional considera ilegal o procedemento de lectura única na tramitación e aprobación das leis de referendo e a de transitoriedade xurídica, que está contemplado en varias comunidades autónomas e ese mesmo procedemento permitiu que o Congreso aprobase, entre outras, a Lei de abdicación do rei Juan Carlos, a reforma da Lei do Tribunal Constitucional ou do artigo 135 da Constitución.
Unha vergoña que a Fiscalía considere que a actuación da Policía Nacional e da Garda Civil “en absoluto afectaron a la normal convivencia ciudadana” e que os corpos policiais actuasen en “legítima defensa” fronte ás “actuaciones de individuos no identificados, por el momento, que “actuaron violentamente contra los agentes, cometiendo presuntos delitos de atentado y resistencia”.
Unha vergoña que Rafael Hernando manifeste que “ERC, la CUP y alguna otra formación quieren que haya muertos en Cataluña” e acuse a Puigdemont e Junqueras de facer unha “política de corte nazi”.
Unha vergoña que significados militantes do PSOE, como Alfonso Gurra, cualifiquen a mobilización cívica de millóns de persoas como “movimiento prefascista” e que manifeste que nas escolas cataláns ensinan “el odio a España”.
Unha vergoña a mensaxe do rei Felipe VI –o mesmo día que centos de miles de persoas saían á rúa para denunciar a represión do 1-O, ordenada polo goberno de Rajoy– que tivo un contido partidista, ignorando ás vítimas da violencia policial e pechando toda saída pactada e pacífica a un grave conflito político, apostando unicamente pola vía da imposición e da represión, sen ter para nada en conta a opinión da cidadanía.
Unha vergoña que non se fale para nada que a pregunta do referendo incluía un pronunciamento sobre a República. Por que non se fai ningunha enquisa para preguntar en Cataluña e en todo o Estado se a xente quere Monarquía ou República?
Unha vergoña que en 2017 se queira solucionar un problema político con cargas policiais, ameazas e multas, como hai 50 anos, en plena represión franquista.

Fonte: Praza.gal

*Manuel Monge.- Exerceu como profesor de ensino medio. Foi concelleiro do BNG na Coruña do 2003 ao 2007, foi presidente da Comisión pola Recuperación da Memoria Histórica da Coruña. Colabora con artigos de opinión en diversos medios de comunicación.

No hay comentarios:

Publicar un comentario

Los comentarios serán publicados una vez moderados.